Doskonalenie Właściwej Mowy...

Dobry Panie, uczyń z nas narzędzia Twego pokoju;
abyśmy siali miłość, tam gdzie panuje nienawiść;
wybaczenie, tam gdzie panuje zwątpienie;
nadzieję, tam gdzie panuje rozpacz;
światło, tam gdzie panuje mrok;
radość, tam gdzie panuje smutek.
Spraw, abyśmy mogli
nie tyle szukać pociechy, co pociechę dawać;
nie tyle szukać zrozumienia, co rozumieć;
nie tyle szukać miłości, co kochać;
albowiem dając – otrzymujemy;
wybaczając – zyskujemy przebaczenie;
a umierając, rodzimy się do wiecznego życia.

(fragment Modlitwy Pokoju św. Franciszka)

Siła Mowy

http://sasana.pl/wlasciwa-mowa-brahm

Wasza mowa to odzwierciedlenie waszych myśli, a wasze myśli tworzą waszą mowę – te dwie rzeczy ściśle ze sobą współpracują. Doskonalenie Właściwej Mowy jest ważne nie tylko dlatego, żeby nie krzywdzić innych i pozostawać z nimi w dobrych relacjach, jest też ważne dla waszego zdrowia i dla rozwoju osobistego. Jeżeli cały czas będziecie się komuś żalić, narzekać na rząd, narzekać na korki, narzekać na pogodę, narzekać na życie, narzekać na Boga, narzekać na buddyzm, narzekać na mnichów i ogólnie na wszystko – wtedy umrzecie… Zabijecie się. To nie działa. Z tego powodu, jeśli ktokolwiek jest do ciebie negatywnie nastawiony, nazywa cię świnią, nazywa cię głupim, to to, co mówi, jest bardziej o nim, niż o tobie. Naprawdę. Negatywne nastawienie jakiejś osoby – nieważne, czym spowodowane – mówi o jej stanie i zdrowiu duchowym. Ludzie są duchowo chorzy.

(fragment z wykładu)

"Wspaniale jest zachowywać się jak dziecko. 

Jako dzieci jesteśmy niewinni i wyrażanie miłości jest czymś naturalnym".
Don Miguel Ruiz

Tęcza....Sen Planety... Wolność...

https://youtu.be/bRfSKmn_cXw

Art in Fruit and Vegetable  - Italy Paul

         SEN  PLANETY

 Moja nowa książka - Ścieżka Miłości - Don Miguel Ruiz.
(prezent od mojej siostry)
"Wspaniale jest zachowywać się jak dziecko.
Jako dzieci jesteśmy niewinni i wyrażanie miłości jest czymś naturalnym".

Sen Planety - Rozdział 1.

"Życie jest tylko marzeniem, snem,
i jeśli jesteśmy artystami,
zdołamy stworzyć nasze życie z Miłością,
a nasz sen stanie się dziełem sztuki".

W okresie dzieciństwa nie ma konfliktu pomiędzy poszczególnymi maskami, jakie przybieramy.
Nasze maski jeszcze nie służą osiąganiu jakichś rzeczywistych celów.
Jest tak do czasu, aż wyjdziemy w świat spod opiekuńczych rodzicielskich skrzydeł.
To dlatego właśnie nastolatkom jest szczególnie ciężko. Nawet jeśli są przygotowani do obstawania przy swoich wizerunkach i do obrony własnych masek,  w momencie przedstawianie ich światu zewnętrznemu
świat próbuje je utrącić.
Świat zewnętrzny od razu zaczyna nam udowadniać, i to nie prywatnie, lecz na oczach wszystkich, że nie jesteśmy tymi, za kogo się podajemy.
Weźmy za przykład kilkunastoletniego chłopca, który uważa się za bardzo inteligentnego. Idzie na jakąś szkolną debatę, a tam ktoś, kto jest inteligentnieszy od niego i lepiej przygotowany, zwycięża w dyskusji i na domiar złego wyśmiewa go publicznie. Chłopiec będzie próbował wytłumaczyć się, usprawiedliwić i obronić swój wizerunek w oczach kolegów. Będzie bardzo miły i grzeczny dla wszystkich, tylko po to, by uratować swój wizerunek w ich oczach, ale będzie wiedział, że kłamie. Oczywiście będzie się starał ze wszystkich sił, by nie złamać się przed kolegami, ale gdy tylko zostanie sam i spojrzy w lustro, potłucze je w drobny mak.
Nienawidzi siebie; czuje się głupi, najgorszy, bezwartościowy.
Powstaje ogromny rozdźwięk między jego wewnętrznym wizerunkiem a wizerunkiem, jaki stara się pokazać na zewnątrz. Im wieksza przepaść między nimi, tym trudniejsze przystosowanie się do społecznego Snu i tym mniej miłości dla siebie samego.
Przestrzeń między maską, jaką przyjmuje przed innymi, a wewnętrznym wizerunkiem wypełnia coraz więcej kłamstw.
Oba wizerunki nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Są fałszywe. Ale on tego nie dostrzega. Może ktoś inny potrafiłby to zobaczyć, lecz on nie potrafi spojrzeć na siebie z boku. Jego system negacji i wypierania się próbuje chronić rany. Niewiele to jednak daje, ponieważ system jest wymyślony, a rany są prawdziwe. Chłopiec cierpi, ponieważ z całych sił broni swego wizerunku.
Kiedy jesteśmy dziećmi, uczymy się, że każda opinia, każdego człowieka jest dla nas bardzo ważna. Podporządkowujemy więc nasze życie tym opiniom i ocenom. 

To tylko króciutki fragment z pierwszego rozdziału. Mam nadzieję, że jeśli ktoś nie zna tej książki lub Don Miguala pozostałych książek
sięgnie po tą wiedzę....Warto! i Zawsze na czasie!

Ptaszki w klatce  Ignacy Krasicki,,

Czegóż płaczesz- staremu mówi czyżyk młody,,,
Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody"
"Tyś w niej zrodzony - rzekł stary - przeto ci wybaczę;
Jam był wolny, dziś w klatce - i dlatego płaczę".